Niesztowica – epidemiologia

Zachorowania na niesztowicę obserwuje się najczęściej u dzieci żyjących w krajach tropikalnych. W krajach uprzemysłowionych chorują na ogół osoby bezdomne oraz osoby powracające z tropików. Na chorobę częściej zapadają osoby nie dbające o higienę, osoby wycieńczone lub z obniżoną odpornością. Choroba szerzyła się powszechnie wśród żołnierzy walczących w I wojnie światowej, a w języku niemieckim synonimem choroby jest określenie ,,wrzód okopowy”.

Niesztowica – etiologia i patogeneza

Niesztowica wywoływana jest zwykle przez paciorkowca grupy A lub gronkowiec złocisty, które dostają się do organizmu przez mikrouszkodzenia skóry. Czynnikami predysponującymi do zakażenia są: świerzb, inne zakażenia pasożytniczymi stawonogami, ospa wietrzna, atopowe zapalenie skóry oraz przewlekła niewydolność żylna.

Niesztowica – objawy kliniczne

Początkowo na skórze pojawia się duża krosta na rumieniowym podłożu, przypominająca liszajec. Infekcja następnie szerzy się w głąb, w konsekwencji czego dochodzi do uszkodzenia skóry właściwej i powstania owrzodzenia, którego dno pokrywa się grubym, żółtoszarym strupem. Zmiany najczęściej występują na podudziach, a choroba często przebiega z zapaleniem naczyń chłonnych i powiększeniem węzłów chłonnych.

Niesztowica – przebieg choroby

Zmiany ulegają wygojeniu z wytworzeniem blizny. Jeśli choroba nie jest właściwie leczona, jej przebieg jest bardzo przewlekły. Wtórne powikłanie po niesztowicy to kłębuszkowe zapalenie nerek.

Niesztowica – diagnostyka

Chorobę przeważnie rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego. We wczesnych zmianach można wyhodować paciorkowce, natomiast w zmianach późniejszych występuje flora mieszana.

Niesztowica – diagnostyka różnicowa

Choroby, jakie należy wziąć pod uwagę w diagnostyce różnicowej niesztowicy, to owrzodzenia podudzi, w tym leukocytoklastyczne zapalenie naczyń czy rumień stwardniały. Inne choroby brane pod uwagę to kiła drugo- i trzeciorzędowa oraz skórna postać błonicy.

Niesztowica – leczenie

Terapia niesztowicy obejmuje leczenie ogólne oraz miejscowe. W leczeniu ogólnym najczęściej stosuje się antybiotyki doustnie, mimo że preferowane jest podawanie antybiotyków dożylnie. Skuteczne antybiotyki w walce z niesztowicą to cefalosporyny, albo penicyliny oporne na pencylinazę.

Miejscowe leczenie niesztowicy polega na stosowaniu okładów z roztworami dezynfekującymi, takimi jak jodyna powidonowa czy chloroheksydyna do oczyszczania ran z tkanek martwiczych i treści ropnej. Wykwity suche i pokryte strupem należy pozostawić do samoistnego wygojenia. Jakiekolwiek próby zrywania czy niszczenia strupa przedłużają przebieg choroby. W przypadku głębokich zmian na podudziach zaleca się stosowanie pończoch uciskowych.