Niesztowica – epidemiologia

Niesztowica jest chorobą o podłożu bakteryjnym, na którą zapadają przeważnie dzieci w rejonach tropikalnych. W krajach uprzemysłowionych zakażenia dotyczą turystów, wracających z egzotycznych wakacji oraz osób bezdomnych. Znacznie częściej zakażenia dotyczą osób z niedostateczną higieną oraz osób wycieńczonych lub z obniżoną odpornością.

Niesztowica – przyczyny choroby

Czynnikami chorobotwórczymi wywołującymi niesztowicę są paciorkowce grupy A lub gronkowiec złocisty, które wnikają do skóry przez mikrourazy, powstające na skutek otarć i samouszkodzeń. Czynnikami predysponującymi rozwój niesztowicy są atopowe zapalenie skóry, świerzb, ospa wietrzna, przewlekła niewydolność żylna.

Niesztowica – lokalizacje zmian i przebieg choroby

Najczęstszą lokalizacją zmian skórnych w przebiegu niesztowicy są podudzia, w obrębie których początkowo obserwuje się krostę dużych rozmiarów na rumieniowym podłożu. Wraz z rozwojem choroby infekcja szerzy się w głąb tkanek, prowadząc do uszkodzenia skóry właściwej, w następstwie czego dochodzi do wytworzenia owrzodzenia, z dnem pokrytym grubym, żółtoszarym strupem. Niesztowica może przebiegać z towarzyszącym zapaleniem naczyń chłonnych i powiększeniem węzłów, a niewłaściwie leczona ma bardzo przewlekły charakter. Po wygojeniu owrzodzenia pozostaje blizna, a wtórnym powikłaniem niesztowicy może być rozwój kłębuszkowego zapalenia nerek.

Niesztowica – badania laboratoryjne

Chorobę zwykle rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego. Z wczesnych zmian udaje się wyhodować paciorkowce, później niemal zawsze występuje w zmianach flora mieszana.

Niesztowica – terapia

Niesztowicę leczy się metodami miejscowymi oraz ogólnymi. Do miejscowych metod należy stosowanie okładów z jodyny powiodonowej lub chloroheksydyny. Środki dezynfekujące służą do oczyszczania zmian z tkanek martwiczych i treści ropnej. W przypadku głębokich zmian na podudziach pomocną metodą jest stosowanie pończoch uciskowych.

Zmian suchych i pokrytych strupem nie przemywa się, tylko pozostawia się do samoistnego wygojenia. Leczenie ogólne polega na doustnym stosowaniu antybiotyków (cefalosporyny, albo penicyliny oporne na pencylinazę).