Niesztowica – objawy kliniczne

Najczęstszym miejscem lokalizacji niesztowicy są podudzia, w obrębie których początkowo obserwuje się krostę dużych rozmiarów na rumieniowym podłożu. Wraz z rozwojem choroby infekcja szerzy się w głąb tkanek, dochodzi do uszkodzenia skóry właściwej i do wytworzenia o wrzodzenia, którego dno pokrywa się grubym, żółtoszarym strupem. Inne, często towarzyszące chorobie objawy, to zapalenie naczyń chłonnych i powiększenie węzłów. Niewłaściwie leczona niesztowica ma bardzo przewlekły charakter, a jej wtórnym powikłaniem może być kłębuszkowe zapalenie nerek. Proces gojenia zawsze przebiega z wytworzeniem blizny.

Niesztowica – przyczyny choroby i mechanizm zakażenia

Niesztowicę wywołują paciorkowce grupy A lub gronkowce złociste. Bakterie wnikają do skóry na ogół przy mikrourazach, powstałych w wyniku otarć i uszkodzeń skóry, np. w przebiegu chorób, takich jak świerzb, inne zakażenia pasożytnicznymi stawonogami, ospa wietrzna, atopowe zapalenie skóry czy przewlekła niewydolność żylna. Zaobserwowano, że na rozwój choroby ma wpływ obniżona odporność i wycieńczenie oraz niedostateczna higiena osobista.

Niesztowica – epidemiologia

Niesztowica dotyka najczęściej dzieci żyjące w krajach tropikalnych. W krajach uprzemysłowionych spoza strefy tropikalnej, chorują na ogół osoby bezdomne oraz osoby wracające z tropików. Choroba szerzyła się powszechnie wśród żołnierzy walczących w I wojnie światowej, a w języku niemieckim synonimem choroby jest określenie ,,wrzód okopowy”.

Niesztowica – rozpoznanie różnicowe

Niesztowicę w większości przypadków rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego. Choroby, jakie należy wykluczyć podczas diagnostyki różnicowej, to owrzodzenia podudzi, w tym leukocytoklastyczne zapalenie naczyń czy rumień stwardniały oraz kiła drugo- i trzeciorzędowa, a także skórna postać błonicy.

Niesztowica – leczenie

Terapia niesztowicy zakłada leczenie miejscowe oraz ogólne. W leczeniu ogólnym stosuje się antybiotyki – przeważnie doustnie, chociaż preferowane jest podawanie antybiotyków dożylnie. Skuteczne antybiotyki w walce z niesztowicą to cefalosporyny, albo penicyliny oporne na pencylinazę.

Miejscowe leczenie niesztowicy polega na stosowaniu okładów z roztworami dezynfekującymi, takimi jak jodyna powidonowa czy chloroheksydyna do oczyszczania zmian z tkanek martwiczych i treści ropnej. Wykwity suche i pokryte strupem należy pozostawić do samoistnego wygojenia od dna owrzodzenia. Jakiekolwiek próby zrywania czy niszczenia strupa przedłużają przebieg choroby. W przypadku głębokich zmian na podudziach zaleca się stosowanie pończoch uciskowych.