Niesztowica – przyczyny choroby

Niesztowicę powodują paciorkowce grupy A lub gronkowiec złocisty. Bakterie wnikają do skóry przez mikrourazy, powstające najczęściej w wyniku otarć i samouszkodzeń. Do zakażeń może dojść w wyniku chorób, wywołanych obecnością pasożytów (świerzb, inne pasożytnicze stawonogi), chorobami wirusowymi (ospa wietrzna), z powodu innych schorzeń skóry (atopowe zapalenie skóry) oraz przewlekłej niewydolności żylnej.

Niesztowica – objawy kliniczne

Zmiany typowe dla niesztowicy obserwuje się najczęściej na podudziach. Początkowo ognisko chorobowe to podobna do liszajca duża krosta na rumieniowym podłożu. Bakterie w miarę rozwoju choroby wnikają w głąb, uszkadzając skórę właściwą oraz powodując powstanie owrzodzenia.

Niesztowica – przebieg choroby i objawy towarzyszące

Objawom skórnym w przebiegu niesztowicy towarzyszą często zapalenie naczyń chłonnych i powiększenie węzłów. Wtórnym powikłaniem może być kłębuszkowe zapalenie nerek. Po owrzodzeniu zawsze pozostaje blizna. Niewłaściwie leczona choroba ma przewlekły przebieg.

Niesztowica – diagnostyka

Niesztowicę zwykle rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego. We wczesnych zmianach można wyhodować paciorkowce. W zmianach późniejszych niemal zawsze występuje flora mieszana.

Niesztowica – diagnostyka różnicowa

Choroby, które należy uwzględnić w diagnostyce różnicowej niesztowicy to owrzodzenia podudzi, w tym leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, rumień stwardniały, kiła drugo- i trzeciorzędowa czy skórna postać błonicy.

Niesztowica – leczenie

W leczeniu ogólnym niesztowicy stosuje się zwykle antybiotykoterapię doustną, przy użyciu cefalosporyn, bądź penicylin opornych na penicylinazę.

Leczenie miejscowe ma kluczowe znaczenie w terapii choroby i polega na stosowaniu okładów z roztworów dezynfekujących, takich jak jodyna powidonowa czy chloroheksydyna, które służą oczyszczaniu zmian z tkanek martwiczych i treści ropnej. Okładów nie stosuje się na wykwity suche i pokryte strupem. Zmiany w tej postaci należy pozostawić do samoistnego wygojenia. Należy również pouczyć pacjenta, że jakiekolwiek manipulacje przy strupie, jak również ciągłe usuwanie strupa, przedłużają czas choroby. Inną metodą miejscowego leczenia jest stosowanie pończoch uciskowych w przypadkach głębokich zmian na podudziach