Niesztowica – przyczyny choroby

Paciorkowce grupy A lub gronkowiec złocisty są czynnikiem etiologicznym niesztowicy. Choroba w krajach tropikalnych występuje głównie u dzieci, natomiast w krajach wysoko uprzemysłowionych dotyka osoby wracające z egzotycznych wakacji oraz osoby bezdomne, niedostatecznie dbające o higienę. Znacznie częściej niesztowicę obserwuje się u osób wycieńczonych oraz mających problemy z odpornością.

Niesztowica – mechanizm zakażenia

Bakterie dostają się do skóry przez mikrouszkodzenia, powstające na skutek otarć czy samouszkodzeń. Również skóra zmieniona na skutek innych chorób, np. świerzbu, ospy, atopowego zapalenia skóry znacznie ułatwia wniknięcie chrorobotwórczych bakterii. Czynnikiem predysponującym niesztowicę jest również przewlekłe zapalenie żył.

Niesztowica – objawy kliniczne i przebieg choroby

Niesztowica jest chorobą, która niewłaściwie rozpoznana i niewłaściwe leczona może mieć bardzo przewlekły przebieg. Pierwszym objawem jest występująca najczęściej na podudziach duża krosta na rumieniowym podłożu, przypominająca liszajec. Następnie bakterie wnikają w głąb tkanek, uszkadzając skórę właściwą, w konsekwencji czego dochodzi do wytworzenia owrzodzenia o dnie pokrywającym się grubym, żółtoszarym strupem. Rany goją się z wytworzeniem blizny, a jakakolwiek manipulacja przy strupie wydłuża okres choroby.

Objawom skórnym w przebiegu niesztowicy towarzyszy przeważnie zapalenie naczyń chłonnych i powiększenie węzłów.

Niesztowica – diagnostyka różnicowa i leczenie

Podczas diagnostyki różnicowej należy wziąć pod uwagę owrzodzenia podudzi, w tym leukocytoklastyczne zapalenie naczyń czy rumień stwardniały, a także kiłę drugo- i trzeciorzędową oraz skórną postać błonicy. Niesztowica rozpoznawana jest na podstawie obrazu klinicznego, jeśli jednak zostanie pobrany posiew z rany, to we wczesnych zmianach z powodzeniem można wyhodować paciorkowce. W późniejszych etapach choroby obserwuje się florę mieszaną.

Leczenie ogólne niesztowicy polega na stosowaniu antybiotyków. Rekomendowane są antybiotyki dożylne, jednakże dobre efekty można uzyskać przy zastosowaniu antybiotyków doustnych- cefalosporyn oraz penicylin opornych na pencylinazę.

Leczenie miejscowe polega na dezynfekcji zmian oraz oczyszczaniu ich z tkanki martwiczej i treści ropnej. Środki stosowane w tym celu to jodyna powidonowa czy chloroheksydyna. W przypadku głębokich zmian na podudziach zaleca się stosowanie pończoch uciskowych. Zmiany pokryte strupem należy pozostawić do samoistnego wygojenia.